تفاوت‌ها وشباهت‌های رینوپلاستی در غرب و شرق؛ ویژگی‌ها و روش‌های پیشنهادی

اشکال و روش‌های جراحی مختلف بینی در رینوپلاستی شرقی و غربی

در رینوپلاستی شرقی، جراحی اغلب شامل کوچک کردن بافت طبیعی بینی می‌شود. روش پیشنهادی در رینوپلاستی غربی شامل مرحله‌های اصلاح پشت بینی در ابتدا و سپس کار بر روی نوک بینی است تا نتیجه متناسب با خواسته و نیاز بیماران باشد. در رینوپلاستی شرقی، جراح اغلب به بزرگ کردن بافت طبیعی بینی با تزریق و یا جاگذاری مواد برای شکل‌دهی بینی می‌پردازد. بنابراین روش پیشنهادی در شرق بر خلاف غرب است به این صورت که در جراحی ابتدا بر روی نوک بینی و سپس قسمت پشت بینی اصلاحات انجام می‌شوند.

اگر چه هر بینی باید به صورت جداگانه ارزیابی شود و رینوپلاستی آن متناسب با صورت خود فرد باشد، نقاط مشترک و ویژگی‌های نامطلوبی که نیاز به رفع و اصلاح دارند در افراد مختلف وجود دارند که به صورت مکرر هم در میان شرقی‌ها و هم در میان غربی‌ها به چشم می‌خورند. در ادامه ویژگی‌های اصلی و روش‌های پیشنهادی خود را به طور خلاصه آورده‌ایم.

روش‌های رایج در جراحی رینوپلاستی غربی

ترتیب و توالی مراحل جراحی بر اساس شکایت‌های مرتبط غربی‌ها از ظاهر بینی‌شان شکل گرفته است. در رینوپلاستی غربی، اغلب پشت بینی اولین قسمتی است که پزشک کار جراحی را بر روی آن شروع می‌کند و سپس در ادامه به اصلاح نوک بینی می‌پردازد. ترتیب درست مرحله‌های جراحی و تکنیک‌های مربوطه برای پشت بینی شامل موارد زیر می‌شود: کوچک کردن یا رفع برآمدگی در پشت بینی از طریق تراشیدن یا برش مستقیم استخوان، برش برآمدگی غضروفی، و برداشتن استخوانهای جانبی و باریک کردن بینی.

پس از برداشتن قوز پشت بینی و باریک کردن آن، نوک بینی کوچک شده و افتادگی یا برآمدگی آن متناسب با شکل جدید قسمت پشت بینی، برطرف می‌شود. غضروف نوک بینی‌ غربی‌‌‌ها اغلب ناشی از کرورای جانبی بزرگ شده به خاطرLLC (افتادگی غضروف‌های کناری) است، از این رو با تراشیدن قسمت بالایی کرورای جانبی برطرف می‌شود. سپس با به کارگیری مجموعه‌ای از بخیه‌های رو به بالا، می‌‌توان نوک بینی را کوچکتر و جمع و جورتر کرد و ایرادات نوک بینی نیز قابل اصلاح هستند. پیوند کلوملا همیشه هم لازم نیست اما اغلب برای برجسته کردن و برطرف کردن افتادگی نوک بینی به کار می‌رود. در مواردی که سپتوم بینی طولانی است، جراح می تواند تکنیک «زبانه در شیار» را به جای تکنیک کلوملا را برای رفع افتادگی غضروف‌های جانبی به کار بگیرد تا نوک بینی را در انتهای سپتوم بتواند بالاتر برده و شکل بهتری به آن بدهد. تقریباْ تمامی تکنیک‌های جراحی مربوط به نوک بینی که در رینوپلاستی غربی به کار گرفته شده همگی به پدید آمدن کمی چرخش در نوک بینی منجر می‌شوند. پس از جهت‌دهی و زاویه‌دهی، برجسته‎سازی، دیگر نیازی به کوچک‌سازی آلاربیس نخواهد بود زیرا باله‌های بینی به سمت نوک بینی کشیده می‌شوند و در نتیجه قطر آنها کم می‌شود.

در مواردی از رینوپلاستی‌های غربی، موادی به جز بافت و اجزا خود بینی، مانند پروتزها یا غضروف های برداشته شده از گوش یا دنده‌ی بیمار نیز به  ندرت به کار می‌روند. پایه‌ی تیغه‌ی بینی را می توان در صورت نیاز از پره‌های بینی تأمین کرد. در پره‌های بینی در مقایسه با بیماران متقاضی رینوپلاستی در غرب، غضروف پره‌ای زیادی وجود دارد. به طور خلاصه رینوپلاستی غربی بیشتر شامل کوچک کردن بافت طبیعی بینی است.

روش‌های رایج رینوپلاستی شرقی

در رینوپلاستی‌های شرقی نوک‌ بینی مهمترین بخش بینی و همچنین سخت‌ترین قسمت برای اصلاح کردن است. نوک بینی غضروف‌ جانبی که نوکی رو به پایین دارند اغلب کوچک و ضعیف هستند، بنابراین تعیین میزان برجستگی و محل مناسب ضروری‌ترین کار است. پس از رفع ایراد نوک بینی اصلاح قسمت پشت بینی نیز با مواد انتخاب‌شده به راحتی انجام خواهد شد تا با نوک جدید بینی تناسب داشته باشد. بنابراین در رینوپلاستی شرقی، مرحله‌های جراحی برعکس روش‌های غربی: ابتدا نوک بینی اصلاح می‌شود و سپس پشت بینی و در نهایت نیز چنان‌چه ضرورت داشته باشد تغییرات و اصلاحات اضافی در نوک بینی اعمال می‌شود.

یکی از کاربردی‌ترین روش‌ها در تنظیم برجستگی و زاویه در نوک بینی، پیوند گرافت (یک پروتز جداری برای قسمت تیغه‌ی بین دو سوراخ بینی) است. پزشک با پیوند یک گرافت یک تکه، در اصل تیغه‌ی کوتاه بینی‌های شرقی را به تیغه‌ای بلند (مشابه تیغه‌ای که در بینی‌‌های غربی‌ به چشم می‌خورند) تبدیل می‌کند. سپس می‌تواند غضروف‌های جانبی تحتانی دو طرفه را از قسمت‌های متصل به بافت اصلی، جدا کرده و با حالتی که نوک بینی را برجسته‌تر و زاویه‌دارتر کنند، دوباره به بافت اصلی متصل کند(مشابه تکنیک «زبانه در شیار» به کار رفته در بیماران غربی). برجسته کردن نوک بینی در اغلب موارد امری ضروری در جراحی بینی‌های شرقی است، اما در برخی موارد هم نیازی به این کار نیست.

سایر مانورهای نوک بینی مانند تکنیک سفالیک تریم (cephalic trim)، بخیه‌های اینتردومال (interdomal) و ترنسدومال (transdomal) متناسب با آناتومی‌ بینی هر فرد می‌توانند به کار گرفته شوند. زمانی که نوک بینی در جای مناسب ثابت شد، قسمت پشت بینی با انتخاب و استفاده‌ی یک ماده‌ی مناسب، تقویت و بازسازی می‌شود. تمامی موادی که برای این امر به کار می‌روند حتی غضروف‌های اوتولوگ، هرکدام مزایا و معایب خود را دارند. ماده‌ی انتخاب شده توسط پزشک به سادگی به شکلی در می‌آید که اندازه‌ی طول و ارتفاع آن به اندازه‌ای باشد که مکمل ساختار نوک بینی شود. تنها گرافت‌هایی مانند گرافت شیلد (shield graft) و گرافت کپ (cap graft)، که از غضروف بینی یا غضروف جداری ساخته شده باشند، در برجسته‌ کردن نوک بینی کاربردی هستند. این بازسازی نوک بینی اغلب پس از تعیین ارتفاع پشت بینی انجام می‌شود تا برجستگی و مشخصات لازم در بینی بطور متناسب با قسمت پشت، ایجاد شده و نوک بینی را طبیعی‌تر و سربالاتر کنند. در رینوپلاستی شرقی هم مانند رینوپلاستی غربی، کوچک کردن پره‌های بینی همیشه آخرین بخشی است که انجام می‌شود. در صورتی که نوک بینی نسبت به حالت اولیه خود به اندازه زیادی برجسته شده باشد نیازی به کوچک کردن پره‌های بینی نخواهد بود. به طور خلاصه، رینوپلاستی شرقی در اصل بیشتر به بزرگتر کردن بافت طبیعی بینی می‌پردازد. بنابراین جراحان اغلب باید از مواد خارجی و ایمپلنت، بهره بگیرند.

شباهت های رینوپلاستی غربی و شرقی

مطالعات گسترده‌ای بر روی شکل و فرم بینی ایده‌آل صورت گرفته و در منابع مختلف، توضیحات بسیاری در این رابطه توسط متخصصین ارائه شده. اگرچه هر فرد سلایق و درخواست‌های خاص خود را دارد اما با توجه به تجارب به دست آمده‌ی ما، شکل نهایی بینی‌ که هم در رینوپلاستی شرقی‌ و هم در رینوپلاستی غربی مطلوب است، در واقع کاملاً مشابه و یکسان است. اگر افراد معروف، بازیگران و هنرمندان شرقی و غربی را که بینی‌های زیبایی دارند، با هم مقایسه کنید متوجه خواهید شد که از نظر شکل بینی کاملاً مشابه هستند. تنها تفاوت موجود فقط در اندازه و تناسب بینی با صورت افراد است. جراحی‌های رینوپلاستی شرقی و غربی در واقع از دو جهت و مسیر متفاوت به یک شکل و ظاهر مشترک و کاملاً مشابه می‌رسند.

شکل، طول، ارتفاع و زوایای یک بینی ایده‌آل، همگی متناسب با فرهنگ‌ها تعیین می‌شوند. بینی‌های غربی کوچک و برجسته می‌شوند در حالی‌که بینی‌های شرقی بزرگ‌تر و برجسته‌تر می‌شوند تا به همان نتیجه‌ی نهایی مطلوب و مشترک برسند. یکی از بزرگترین سوءتفاهم‌ها این است که تصور کنید رینوپلاستی شرقی عملی ناشی از غرب‌زدگی است؛ درحالی که در اصل هدف بیماران شرقی بهبود شکل و ظاهر بینی و تقلید از همتایان زیبای خود در شرق است.

نمونه‌هایی از انواع بینی با تکنیک‌های ترکیبی

الگوریتم‌های جراحی‌ که پیشتر برای انواع بینی‌های شرقی و غربی ارائه شدند، در ۸۰ تا ۹۰ درصد از صورتها قابل اجرا هستند. اگرچه همانطور که قبلاً نیز تأکید کردیم، هر بینی‌ باید به صورت جداگانه بررسی شده و تکنیک‌ مناسب برای جراحی آن انتخاب شود. استفاده از چند روش و تکنیک جراحی و ترکیب آن‌ها متناسب با اهداف جراحی و قسمت‌هایی که نیاز به اصلاح دارند، امری عجیب و یا غیرعادی نیست. در ادامه دو مورد را به عنوان نمونه برای شما آورده‌ایم :

مورد اول :

یک دانشجوی پزشکی از کشور آفریقایی غنا می‌خواهد نوک بینی برجسته‌تری داشته باشد و ظاهر بینی‌اش از زاویه‌ی روبرو شکلی باریک‌تر داشته باشد. همچنین در قسمت پشت بینی خود یک قوز کوچک دارد که از وجود آن بسیار ناراضی است. در بررسی بینی او، او ویژگی‌های نامطلوبی را هم از نظر رینوپلاستی شرقی و هم از دید رینوپلاستی غربی مشاهده می‌شود. ویژگی‌های نامطلوب بینی او که با ویژگی‌های نامطلوب بینی‌های شرقی مشترک هستند شامل پوست ضخیم، نوک بینی افتاده و پشت بینی دارای قوز، پره‌های بینی گشاد و نوک بینی بسیار کوچک است. ویژگی‌های نامطلوب در بینی او که با رینوپلاستی غربی مشترک هستند، شامل این موارد می‌شود: قوز در قسمت پشت بینی، پشت بینی استخوانی و پهن، غضروف‌های جانبی تحتانی بزرگ و نوک بینی‌ای که کمی افتاده و یا کج است.

با توجه به این ویژگی‌ها تکنیک ترکیبی‌ که در ادامه توضیح می‌دهیم برای جراحی بینی او به کار برده شد؛ برداشتن چربی پوست قسمت نوک بینی، برطرف کردن قوز بینی از طریق تراشیدن استخوان، برش و جدا کردن استخوان‌های جانبی بینی برای باریک کردن پشت بینی، اصلاح غضروف‌های تحتانی جانبی به روش سفالیک تریم، استفاده از پایه‌ی کلوملار در قسمت سپتوم برای برجسته کردن و زاویه دادن به نوک بینی، استفاده از بخیه‌های اینتردومال (interdomal) و ترنس‌دومال (transdomal) برای باریک‌تر کردن نوک بینی و در نهایت نیز کوچک کردن پره‌های بینی.

مورد دوم :

یک پرستار آسیایی از کشور چین که قوز واضحی در پشت بینی خود دارد و نوک بینی وی هم کمی افتاده است؛ ریخت‌شناسی بینی این فرد بسیار مشابه بینی افراد غربی است. برخلاف دیگر بیماران شرقی، ارتفاع نوک و پشت بینی وی با دیگر بخش‌های چهره‌ی او کاملاً متناسب است؛ بنابراین در جراحی بینی او نیازی به تقویت یا بزرگتر کردن هیچ بخشی از بینی نیست. ضرورتاً، الگوریتم جراحی رینوپلاستی غربی، در رابطه با قوز پشت بینی وی انجام شد و از چربی پوست بینی هم جهت باریک کردن نوک بینی برداشته شد.

نکات کلی در مورد رینوپلاستی شرقی و غربی

بینی‌ها باهم متفاوت هستند، پس هر جراحی رینوپلاستی باید متناسب با بینی فرد برنامه‌ریزی و انجام شود. اگرچه، چهره شناسی‌هایی که پیشتر در رابطه با آن‌ها صحبت کردیم به تکرار در میان افراد دیده می‌شوند اما برای دستیابی به نتایج پایدارتر، می‌توان از تکنیک‌های جراحی خاص برای هر فرد استفاده کرد. در این مقاله ما اندوخته‌ی تجارب خود را ارائه می‌کنیم و سعی بر طبقه‌بندی رایج‌ترین ویژگی‌ها و فراهم کردن الگوریتم‌هایی در هر دو روش جراحی رینوپلاستی شرقی و غربی را داریم. اگرچه رینوپلاستی شرقی و غربی هر دو ظاهر زیبایی‌شناختی یکسانی را برای بینی ایجاد می‌کنند اما نکات پراهمیت و کفتنی بسیاری در رابطه با مسیر انجام جراح یه‌ی کلوملا استراتژی برای رسیدن به نتیجه مطلوب، وجود دارد

نتیجه‌گیری

با اینکه رینوپلاستی در سراسر جهان، جراحی بسیار رایجی است، اما اشکال مختلفی از بینی‌های نامطلوب و تکنیک‌‎‌های جراحی رینوپلاستی وجود دارند. ما بر اساس تجارب خود ویژگی‌های مشترک رینوپلاستی شرقی و غربی را بررسی کرده و بر طبق آن‌ها شیوه‌ی جراحی نوک بینی در ابتدای عمل و پشت بینی در مرحله‌ی بعد را برای بینی‌های شرقی توصیه می‌کنیم در حالیکه در بینی‌های غربی توصیه‌ی ما، اصلاح پشت بینی در ابتدای عمل و نوک بینی در مرحله‌ی بعدی است.