اثرات جراحی زیبایی بینی به روش باز روی موقعیت لب بالا از نیمرخ و نمای جلو

طی تحقیقاتی پرونده پزشکی ۶۷ بیمار که جراحی بینی به روش باز انجام دادند، بیش از ۶ ماه پیش بدون هیچ گونه جراحی اسکلتی مربوط به صورت از بایگانی دریافت شد. عکس های کاملی از پیش از عمل در حال استراحت از نمای جلو و نیم رخ انتخاب شدند. سپس عکس های جدیدی در همان نماها گرفته شد. این عکس ها باید دقیقا در همان موقعیت های عکس های قبل از عمل گرفته می شدند. . عکس های جدید توسط برنامه  Adobe Photoshop CC به روشی که فاصله بین دو مردمک چشم در نمای رو به رو و فاصله Glabella – POG در نمای نیمرخ به عنوان نقاط مرجع ثابت به منظور جلوگیری از خطاهای احتمالی اندازه گیری در نظر گرفته شد.

اندازه عکس های قبل از عمل و بعد از عمل با توجه به دو پارامتر ثابت ذکر شده با یکدیگر مطابقت داشتند. طول لب فوقانی از ناحیه زیر بینی تا پایین ترین نقطه حاشیه لب در نظر گرفته میشد. پارامتر دیگری که در مطالعه جاری در نظر گرفته می شود ،موقعیت لب فوقانی از نمای جانبی است. به این ترتیب موقعیت ناحیه زیر بینی و نقاط حاشیه لب به عنوان فاصله از خط glabella-POG در نمای نیمرخ اندازه گیری می شود. داده های قبل و بعد از عمل محاسبه شده و ارتباط آنها با متغیرهای جراحی موجود در جراحی زیبایی بینی با یکدیگر مقایسه می شوند. این عکس ها توسط دو ارزیاب مختلف (یک جراح فک و صورت و یک دندانپزشک) که در استفاده از برنامه فتوشاپ متخصص‌اند ، ارزیابی می شوند.

اسکلت بندی توسط شکافtranscolumellar  ( ترنس کلوملار ) و داخل غضروفی انجام می شود.  برداشتن سفالیک غضروف های جانبی تحتانی ، اصلاح پشت وبرش استخوان جانبی که از همه موارد دیگر مقدم بودند. سایر تغییرات که در زمینه های مختلفی بودند ، در نمودار ضبط یادداشت شدند. این روشهای جراحی پارامترهای مطالعه در تغییر موقعیت طول و زاویه لب بالا ارزیابی شدند.

شرکت کنندگان از هدف تحقیق مطلع شدند و فرم رضایت نامه را امضا کردند. رویه های دنبال شده مطابق با استانداردهای اخلاقی کمیته مسئول دانشگاه علوم پزشکی سمنان با کد اصول اخلاقی IR.SEMUMS.REC.1397.153  بودند.

تحلیل آماری

تمام محاسبات با استفاده از بسته آماری برای نرم افزار آماری علوم اجتماعی (نسخه ۲۳ ؛ SPSS Inc. ) پردازش شد. امار توصیفی از جمله جداول و نمودارها برای نشان دادن اطلاعات استفاده شد. ازمایش یک نمونه‌ای T برای تعیین مقدار متغیرهای تفاوت استفاده شد. مقدار p که کمتر از ۰.۰۵ بود ، از نظر آماری قابل توجه است.

نتایج اینکه ۶۷ بیمار (۵۹ زن و ۸ مرد) با میانگین سنی ۶/۲۷ سال در مطالعه جاری مورد مطالعه قرار گرفتند. توزیع تغییرات طول لب بالا و موقعیت حاشیه لب در جدول ۱ دسته بندی می شوند.

درصد تغییرات طول لب (نمای جلو) در ۲۱ بیمار کاهش یافت و در بقیه بیماران ( ۴۶ نفر ) افزایش یافت. تغییرات طول لب فوقانی از نمای جلو در جدول ۲ آورده شده است. این تغییرات مثبت از نظر آماری در بست انتهای قابل انعطاف تیغه میانی بینی p < 0.001) ) قابل توجه بود. پیوند تقویت فک بالا   p = 0.001) ) ، برداشتن آلار p < 0.001) ) ، پیوند پخش کننده p = 0.001) ) ، جمع شدن انتهای قابل انعطاف تیغه میانی بینی (p = 0.046) ، ترشح DSN  (p = 0.046) ، برداشتن DSN              p = 0.005) ) ، از دیگر تغییرات هستند که در روش های دیگر قابل توجه نبودند.

تجمع و برآمدگی برای تغییرات موقعیت زیر بینی به ترتیب در ۱۴ بیمار و ۵۳ بیمار دیده شد. میانگین (SD) تغییرات در روشهای مختلف جراحی در جدول ۳ ارائه شده است. این افزایش تغییرات از نظر اماری در این موارد قابل توجه بوده‌اند : بست انتهای قابل انعطاف تیغه میانی بینی p < 0.001) ) ، برداشتن الار      p < 0.001) ) ، تقویت فک بالاp <0.001) ) ، پیوند پخش کننده P = 0.001) ) ، جمع شدن انتهای قابل انعطاف تیغه میانی بینی p < 0.001) ) و چرخش نوک بینی p = 0.044) ). اما در بقیه روش ها قابل توجه نبودند . p > 0.۰۵) )

تغییر در وضعیت حاشیه لب در ۱۱ نفر از نوع رتروژن و در ۵۶ نفر از نوع پروتروژن بود. میانگین(SD) تغییرات در روشهای جراحی مختلف در جدول ۴ آورده شده است. تغییرات پروتروژن از نظر اماری در بست انتهای قابل انعطاف تیغه میانی بینی p < 0.001) ) ، تقویت فک بالاp <0.001) )،  پیوند پخش کننده  p < 0.001) ) ، برداشتن الار p < 0.001) )، جمع شدن انتهای قابل انعطاف تیغه میانی بینی p < 0.001) )، ترشح DSN p < 0.001) )، برداشتن DSN p = 0.009) )، و چرخش نوک بینی (p = 0.047) قابل توجه بود اما در بقیه روش ها نه. (p > 0.۰۵ )

بحث اصلی

عضلات صورت در طی فعالیت های روزمره مانند لبخند زدن و صحبت کردن هماهنگ حرکت می کنند. طبق مفهوم فلسفی زیبایی صورت صرفاً هماهنگی ساختارهای تشریحی ساکن نیست و پویایی صورت مربوط به زیبایی صورت است. بعد از جراحی های زیبایی، نقایصی که فقط در شروع لبخند زدن مشخص بود و موقعیت های ثابت صورت بیشتر مورد توجه بود. با این حال انچه که امروز جراحی حالت چهره یا به اصطلاح جراحی پویا مینامیم ، برای رفع بسیاری از نقایص استفاده می شود. این روش نه تنها برای بهبود شکل بینی استفاده می شود بلکه همچنین برای زیباسازی لبخند بیمار انجام می شود.

لبخند انسان فعالیت کوتاه و هماهنگ عضلات است که عمدتا با یک حرکت بالا رفتن از لب بالایی و گوشه لب در بردار عمودی همراه است. ممکن است برش عضلات و رباطهای کششی باعث کاهش نیروهای عمودی لبخند شود که به نوبه خود بر نیروهای غیر عمودی غلبه می کند ، حرکت لب را به سمت بالا کاهش می دهد ، طول لب را افزایش می دهد ، و منجر به بیرون زدگی لب می شود.

نتیجه گیری

روشهای مربوط به جراحی زیبایی بینی از جمله پیوند در بست انتهای قابل انعطاف تیغه میانی بینی ،

پیوند تقویت فک بالا، برداشتن آلار ، پیوند پخش کننده ، جمع شدن انتهای قابل انعطاف تیغه میانی بینی

ترشح DSN ، ممکن است طول لب بالایی را از نمای نیمرخ افزایش دهد. مطالعه جاری تاثیرات جراحی زیبایی بینی بر روی نمای جلو و نیمرخ لب را بررسی کرد و نتایج ان می تواند به جراحان در پیش بینی موقعیت لب فوقانی در نمای جلو و نیمرخ پس از عمل کمک کند.

علت دیگر برآمدگی لب فوقانی و ناحیه زیر بینی و تغییر موقعیت نقاط حاشیه لب ها در این مطالعه ، پیوند تقویت فک بالایی بود. بدیهی است که با اضافه شدن استخوان و بافت نرم این برامدگی افزایش پیدا میکند. هرچند بیشتر تغییرات زیر بینی در عمل های زیبایی بینی همراه با افزایش یا کاهش ساختار استخوان و زیر غضروف می باشد، اصلاح بافت نرم نقش بسزایی در نتیجه نهایی دارد.

گاهی اوقات عمل زیبایی بینی بدون در نظر گرفتن عضلات پویا انجام می شود. بعد از دوره نقاهت هنگامی که بیماران کارهای گذشته خود را از سر میگیرند ، مانند لبخند زدن ، عضلات و بافت های نرم اسیب دیده در طی یک دوره طولانی مدت ممکن است باعث افتادگی نوک بینی شوند. که مربوط به عملکرد انها قبل از  عمل است. برای جلوگیری از این اتفاق الگوهای لبخند قبل از عمل بررسی میشوند.

طبق مطالعه‌ای که انجام دادیم، مروری بر مطالعه‌ سینو و همکاران درمورد تاثیرات مداخلات بر روی عضله DSN در جراحی های زیبایی بینی نشان داد که درمان عضله  DSN شامل برش عرضی یا جابجایی عضله است که باعث میشود نتایج عمل زیبایی بهتر شود. برش عرضی یا جابجایی این عضله باعث بهبودی موقعیت نوک بینی و کاهش خط لبخند و زیبایی صورت میشود.

مطالعه انجام شده توسط هو و همکاران (۲۰۱۴) نشان داد که جابجایی عضله DSN قابل پیش بینی نیست اما تاثیر کوچکی بر طول لب فوقانی دارد. در مطالعه دیگری ، کلانتر هرمزی و همکاران (۲۰۱۴) به این نتیجه رسیدند که هیچ تفاوت قابل توجهی بین برش عرضی عضله DNS و جابجایی ان در طول لب فوقانی وجود ندارد. همانطور که گفته شد ، اصلاح DSN باعث افزایش طول لب فوقانی می شود. مطالعه دیگری بر این باور است که DSN عضله مهمی در پویایی بینی است و بیش فعالی این عضله باعث افت نوک بینی و تغییر شکل لبخند می شود. این عضله به دلیل خنده و صحبت کردن روزانه مکرراً منقبض می شود و ممکن است با گذشت زمان طول بینی را افزایش دهد.

در بازنگری مطالعه Pi  و همکاران (۲۰۱۷) نتیجه گرفتند که جایگذاری پیوند  انتهای قابل انعطاف تیغه میانی بینی و پیوند پخش کننده گسترده و جابجایی عضله DSN منجر به حرکت لب بالا به سمت پایین می شود

و دندان های پیشین فک بالا هنگام لبخند زدن کمتر دیده می شوند. در مطالعه جاری به این نتیجه رسیدیم که این مقادیر باعث افزایش برامدگی در لب فوقانی می شود. همچنین با بررسی حرکت عمودی لب فوقانی برای آن حرکت عمودی کمتری یافتیم.

اگرچه بیشتر جراحی های زیبایی بینی طول لب فوقانی را افزایش می دهد، در مطالعه جاری یافتیم که برخی از روش ها هیچ تاثیری بر طول لب فوقانی نمی گذارند. اصلاح تیغه بینی ، چرخش نوک بینی و پیوند محافظتی روش هایی بودند که طول لب فوقانی را خیلی تغییر نمیدادند. تبریزی و همکاران (۲۰۱۲) جراحی زیبایی بینی به روش باز را بدون برداشتن الار بررسی کردند و نتایج نشان داد که مقدار نمایش دندانها هنگام لبخند زدن بسیار بیشتر از قبل جراحی شد.